Ruim twee maanden heeft mijn jongste kind na een operatie bij mij gelogeerd. Het mantelzorgen was intensief. Van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat was ik af en toe nodig. Zeker de eerste weken had ik weinig tijd voor mezelf. De logeerkamer is eigenlijk mijn tekenplek maar die was dus in beslag genomen door mijn revaliderende kind. Met enkel een fineliner en een kleine tekenblok ging ik aan de slag op een hoekje van de eettafel.
Streepjes
Met een fineliner lekker streepjes zetten, dat is mijn comfortzone. Podcast of muziekje aan en in mijn eigen bubbel aan het werk. Ik ben in de eerste mantelzorgmaand aan de slag gegaan met paddenstoelen. Dat is immers niet zo moeilijk: de meeste bestaan uit een steeltje met hoedje. De kwartiertjes en halfuurtjes voor mezelf kon ik ontspannen door weer een nieuwe paddenstoel te tekenen. Een fantasiepaddenstoel, wel te verstaan, losjes gebaseerd op de werkelijkheid. Ergens in het midden ontstond opeens wat anders. De titel van deze tekening kwam zo vanzelf: “Nee, ik ben er niet, ik ben een paddenstoel.”
Mijn eigen leven was vanwege dat tijdelijke mantelzorgen even stilgezet. Achteraf gezien was het eigenlijk een fijne periode. Mijn volwassen kind en ik hebben volop gepraat, stukjes gewandeld, elkaar weer een beetje beter leren kennen. Ze is al een paar jaar de deur uit, studerend in een andere stad. We hadden verwacht dat we tijdens die twee maanden wel een keertje flink zouden botsen. Maar dat is helemaal niet gebeurd. We zijn elkaar juist naderbij gekomen.
Ik ben er weer
Na die uil, eigenlijk veel te klein in vergelijking met die paddenstoelen, leek het me leuk om iets te tekenen dat in vergelijking met de omgeving eigenlijk veel te groot was. Het werden bomen, dat kan ook met lekker veel streepjes en stipjes. Die naaktslak staat er heel groot te wezen. Ze mag er zijn, en ik ook weer. Ik kwam de tweede mantelzorgmaand steeds meer mijn huis uit en kon steeds meer mijn eigen gang gaan.
Langzaam kon kind weer eigen maaltijden maken, alleen eindjes wandelen. Ik deed een boodschap, kon naar een vergadering of naar een lunchafspraak met een vriendin. Ik begon me te ergeren aan de niet opgeruimde schone was en de niet ingeleverde vuile borden. Kind had geen behoefte meer aan mijn gezelligheid maar zocht weer haar eigen vrienden op. Het werd na twee maanden tijd om weer uit elkaar te gaan.
Help!
En nu is mijn kind de deur uit. Ik heb haar een paar dagen gemist. Maar ik heb mijn kamer weer terug! Ondertussen ging er van alles mis. Alsof het universum even had gewacht en dacht dat het er nu wel weer bij kon. Ik liet een pot tomatensaus van grote hoogte vallen in mijn voorraadkast. Alles zat onder de rode smurrie en het glas. Er stond, onwetend van de ramp, een vriendin aan de deur, nét na de tomatensaus-val. Zij pakte meteen aan en heeft meegeholpen met uitruimen en schoonmaken.
Daarna bleek opeens het dak van de schuur lek. Er kwamen snel wat mannen kijken, over een paar weken komen ze een dagje werken. En ik strandde met mijn scootmobiel in de binnenstad van Gouda. De ANWB was bijzonder snel ter plaatse. Een vriendin kwam op het goede moment langs en kon me heel fijn van wat kalmte voorzien. Zo kwam ik met hulp weer thuis en kon mijn scootmobiel in afwachting van een nieuwe accu mijn (lekke) schuur in.
Moraal
Het was een hele klus, dat mantelzorgen. Het koste me veel energie en mijn eigen lijf protesteerde soms. Ik ging mijn eigen grenzen over. En dan dienen zich plots onverwachte problemen aan. Even dacht ik steeds: deze kleine rampspoed kan ik er niet meer bij hebben. Maar het bleek allemaal weer op te lossen want er bleek hulp voorradig en daarmee kon ik het weer bolwerken. Ik ben nu bezig mijn eigen lijf te herstellen en me aan mijn grenzen te houden. En och, het levert nu ook weer een leuke nieuwe blog op. Met bijbehorende tekeningen.
september 2026
