Soms voelt het leven zwaar. Nee, inderdaad, dit is geen gezellig begin van mijn verhaal. Maar ja, het is wel zo.
Ik heb dan pijnlijke reumagewrichten of een pijnlijke want versleten rug. Of ik lig ’s nachts wakker omdat ik niet meer weet hoe het nu verder moet met mezelf of met mijn naasten. Iedereen komt narigheid en ellende van allerlei aard tegen in het leven en dat moet je dus maar zien te verwerken. Elk huisje heeft zijn kruisje, daar geloof ik in.
Verder ben ik nogal atheïstisch van aard. Dat een god enkel geeft wat je kunt dragen of dat de opdracht van het leven is te leren van wat je overkomt; daar geloof ik dan weer niet in. Zo’n kruisje blijkt voor sommige mensen immers té zwaar. Omgaan met tegenslagen, met veranderingen, met verwachtingen die niet uitkomen, dat is gewoonweg niet makkelijk en af en toe ondoenlijk. Mensen kunnen bezwijken onder wat het leven ze brengt. Je kunt er verbitterd van worden. Anderen de schuld gaan geven van wat jou overkomt, terwijl die anderen daar ook verder niets aan kunnen doen. Of je sluit jezelf stil op in een veilige kleine leefwereld waar niets meer gebeurt en dus ook geen ruimte meer is voor groei of nieuw geluk.
Een andere weg
Ik ben gezegend met een nogal positieve inslag. Op een of andere manier weet ik altijd wel een lichtpuntje te vinden in het donker. Heb ik dat in mijn opvoeding meegekregen? Is zoiets genetisch bepaald? Hoe dan ook, het maakt mijn leven makkelijker. Ik heb reuma, al vanaf mijn tiende levensjaar. Door die reuma heb ik nooit een goede baan gehad. Mijn lijf takelt er momenteel snel door af, sneller dan mijn leeftijd zou doen vermoeden. Maar ik doe wel volop interessant vrijwilligerswerk dat ermee te maken heeft, heb veel leuke mensen leren kennen, maak van alles mee. Aan de Europese schrijfwedstrijd die ik vorig jaar won, had ik zonder mijn ervaringen met reuma niet eens kunnen deelnemen. Mijn leven verloopt langs een andere route dan als ik geen reuma had gehad. Maar die onvrijwillig ingeslagen weg heeft me veel gebracht.
Mijn kinderen zijn ook niet het geijkte pad aan het nemen. Geen huisje-boompje-beestje oftewel niet de geijkte partner-baan-huis-kleinkinderen-route die je wellicht van je kinderen zou verwachten. Genderdiversiteit en autistisch spectrum kwamen via mijn kinderen op mijn pad. Ik heb me daardoor verdiept in voor mij heel nieuwe werelden. En, alweer, gesprekken gehad met allerlei mensen die ik anders niet had leren kennen en ervaringen opgedaan die ik anders niet had gehad. Mijn kinderen hebben het niet makkelijk, hun toekomst is onzeker en ingewikkeld. En ja, daar lig ik wel eens wakker van. Maar het zijn wel twee mooie mensen. Daar kan ik van genieten.
Draagbare stenen
Het leven voelt soms zwaar. Ik tekende eerst een paar neushoornkevers met potlood. En laadde het schild van mijn neushoornkever in aquarel vervolgens vol stenen. Zij draagt ze met zich mee. Op die stenen ontstaat nieuw leven, ik heb de groei van alle seizoenen op haar rug gestapeld. Er is water, er is bloesem, groen en herfstkleurig blad en witte sneeuw. Zij zakt met al dat gewicht niet door haar poten maar waadt gestaag verder en geniet van wat ze onderweg ziet. Net als ik.
(Beter kijken? Klik even op de afbeelding en zoom in)
mei 2026
