Soms voelt het leven zwaar. Nee, inderdaad, dit is geen gezellig begin van mijn verhaal. Maar ja, het is wel zo.
En dat komt bij iedereen wel eens voor. Bij mij leidde dat tot de aquarel van een neushoornkever en bijbehorende tekst. Waarmee ik dat zware gevoel probeer vorm te geven. Met ook een positieve draai. Want daar ben ik goed in….
Het maken van een legpuzzel vond ik onzin. Waarom zou je een stuk karton dat expres in kleine stukjes is geknipt weer in elkaar willen zetten? Dat lijkt wel op het sprookje van Assepoester; dat gedeelte waar de stiefmoeder, om Assepoester te pesten, linzen en erwten in de as van de haard gooit die zij er dan weer uit moet vissen en sorteren. Maar ’t blijkt toch wel nut te hebben…..
Wat voor nut en waarom ben ik zo gespitst op mijn tijd nuttig doorbrengen? Lees hier
Een uil is gevaarlijk. Althans voor een muis. Een uil steekt zich in de regel in camouflagekleuren: een beetje bruin, een beetje beige. (…) Wat doet zo’n dier dan als je het verandert?
Als je ‘m in het blauw maakt bijvoorbeeld? Verandering van kleur brengt wat teweeg. Lees verder
Op een expositie in het Knarrenhof te Gouda, zie ik bij de deelnemerslijst de naam Cor Besselink staan. Die naam ken ik, maar waarvan ook alweer? Zodra ik zijn twee beelden op de expositie zie, weet ik het. Hij blijkt zelf ook aanwezig, zit bij de ingang gitaar te spelen. Hij kent zowaar mijn naam en weet bovendien nog waarom ik ooit een van zijn beelden kocht. Dat was vanwege de Efteling.
Ik groeide op in Kaatsheuvel. Natuurlijk kwamen we daar vaak. Maar toen ik op mijn tiende reuma kreeg werd de Efteling voor mij heel anders. Hoe anders en waarom dan? Lees verder
Op het eerste gezicht past de tekening van die dodo’s niet zo bij dit jaargetijde. Weinig groen en rood, weinig glitter en al helemaal geen sneeuw. Nou ja, er is wel sprake van een geboorte … En mijn gedachte erachter past ook wel.
In mijn tienerjaren zat ik op jazzballet. Dat was toen heel ‘hip’. Ik vond het leuk, jazzballet. Elke woensdagavond van zes tot zeven was ik met leeftijdsgenoten oefeningen aan het doen en dansen aan het instuderen. Ik was wel een buitenbeentje.
En dat kwam door reuma. Het is een rode draad gebleken, dat dansen. Nu mijn mogelijkheden afnemen vind ik de dans terug in tekenen. Hoe? Lees hier verder…
Mijn handen zijn door reuma vervormd en mijn lijf zit vol littekens van operaties. Voor instanties val ik in negatief geformuleerde categorieën als ‘afgekeurd’, en ‘met beperking’. Voor het ziekenhuis ben ik een ‘chronisch patient’, dat klinkt ook al niet zo gezellig. Van buiten is duidelijk dat ik iets mankeer. Maar van binnen ben ik gewoon mezelf, iemand die positief in het leven staat.
Ik gebruik cookies om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, ga ik er vanuit dat je ermee instemt.
