Soms voelt het leven zwaar. Nee, inderdaad, dit is geen gezellig begin van mijn verhaal. Maar ja, het is wel zo.
En dat komt bij iedereen wel eens voor. Bij mij leidde dat tot de aquarel van een neushoornkever en bijbehorende tekst. Waarmee ik dat zware gevoel probeer vorm te geven. Met ook een positieve draai. Want daar ben ik goed in….
Het maken van een legpuzzel vond ik onzin. Waarom zou je een stuk karton dat expres in kleine stukjes is geknipt weer in elkaar willen zetten? Dat lijkt wel op het sprookje van Assepoester; dat gedeelte waar de stiefmoeder, om Assepoester te pesten, linzen en erwten in de as van de haard gooit die zij er dan weer uit moet vissen en sorteren. Maar ’t blijkt toch wel nut te hebben…..
Wat voor nut en waarom ben ik zo gespitst op mijn tijd nuttig doorbrengen? Lees hier
Een uil is gevaarlijk. Althans voor een muis. Een uil steekt zich in de regel in camouflagekleuren: een beetje bruin, een beetje beige. (…) Wat doet zo’n dier dan als je het verandert?
Als je ‘m in het blauw maakt bijvoorbeeld? Verandering van kleur brengt wat teweeg. Lees verder
Op het eerste gezicht past de tekening van die dodo’s niet zo bij dit jaargetijde. Weinig groen en rood, weinig glitter en al helemaal geen sneeuw. Nou ja, er is wel sprake van een geboorte … En mijn gedachte erachter past ook wel.
Ik leg het hier even uit.
In mijn tienerjaren zat ik op jazzballet. Dat was toen heel ‘hip’. Ik vond het leuk, jazzballet. Elke woensdagavond van zes tot zeven was ik met leeftijdsgenoten oefeningen aan het doen en dansen aan het instuderen. Ik was wel een buitenbeentje.
En dat kwam door reuma. Het is een rode draad gebleken, dat dansen. Nu mijn mogelijkheden afnemen vind ik de dans terug in tekenen. Hoe? Lees hier verder…
Ik ben deze zomer een beetje blijven hangen in slakken tekenen. Niet de huis-en-tuin-slak. Ik verzin er altijd wat bij. Zo ontstond deze augustus een opgerichte slak, met een gewei en een puntig torenhuis.
En dan wordt die tekening van een slak uiteindelijk een soort zelfportretje. Als ik er even over nadenk wat ik nou eigenlijk heb getekend. Lees verder over Kwetsbaar en sterk.
Op lantarenpalen en vuilnisbakken in mijn buurt heeft iemand volop stickers geplakt met de tekst ‘alleen Jezus brengt vrede’. Ik word zo moedeloos van die tekst. En dat zit ‘m niet in de naam Jezus, begrijp me goed. Ik ben niet gelovig, maar respecteer iedereen die een antwoord probeert te vinden op de vragen des levens. Het zit ‘m in dat woordje ‘alleen’. Zodra je denkt dat slechts één weg de juiste is voor iedereen gaat het fout. Als iemand anders dan afwijkt van die ‘enige’ weg vormt dat kennelijk een bedreiging.
En mijn kind vormt kennelijk momenteel een bedreiging. Terwijl ze gewoon ongestoord haar eigen leven wil opbouwen. Mijn kind, mijn luchtpaardje. Kijk slechts en zie haar vliegen.
